Het EU-batterijpaspoort uitgelegd

Wat het is

Het batterijpaspoort is een elektronisch dossier voor één afzonderlijke batterij. Het bevat informatie over het batterijmodel, zoals batterijchemie, capaciteit en veiligheid, en over die specifieke batterij, zoals de status en de gezondheidstoestand. Artikel 77 van de EU-batterijverordening, Verordening (EU) 2023/1542, schrijft het voor.

Iedereen kan het openbare deel openen door de QR-code op de batterij te scannen. Andere delen zijn alleen bedoeld voor partijen met een rechtmatig belang, zoals herstellers en recyclers, of voor autoriteiten.

Welke batterijen er een nodig hebben

Vanaf 18 februari 2027 heeft elke batterij uit deze drie categorieën die in de EU in de handel wordt gebracht een eigen paspoort nodig:

• Batterijen voor lichte vervoermiddelen (LVM-batterijen): ingekapselde batterijen van 25 kg of minder die e-bikes, e-steps, e-brommers en vergelijkbare voertuigen aandrijven

• Industriële batterijen met een capaciteit van meer dan 2 kWh, zoals de meeste thuis- en bedrijfsbatterijen voor energieopslag

• Batterijen voor elektrische voertuigen, waaronder packs van meer dan 25 kg in lichte voertuigen

Draagbare batterijen en startbatterijen hebben geen paspoort nodig. Vanaf dezelfde datum heeft wel elke batterij een QR-code nodig; voor die batterijen verwijst die naar de labelinformatie en de conformiteitsverklaring.

Wie ervoor zorgt

Het bedrijf dat de batterij in de EU in de handel brengt, dus wie de batterij als eerste in de EU op de markt aanbiedt. In de praktijk:

• het merk waarvan de naam of het handelsmerk op de batterij staat, ook als een leverancier de batterij ontwerpt of bouwt

• de importeur, voor batterijen of voertuigen met batterijen die van buiten de EU worden ingevoerd

• het bedrijf dat een batterij herfabriceert of een nieuwe bestemming geeft en opnieuw in de handel brengt

Dat bedrijf mag een andere marktdeelnemer schriftelijk machtigen om het paspoort in zijn plaats te beheren, maar blijft er zelf verantwoordelijk voor dat de informatie juist, volledig en actueel is.

Wat erin staat

Het openbare deel beschrijft het batterijmodel: fabrikant, categorie, batterijchemie, capaciteit, spanningen, gewicht, gevaarlijke stoffen, kritieke grondstoffen, blusmiddel, verwachte levensduur en hoe de batterij aan het einde van de levensduur wordt ingezameld. Partijen met een rechtmatig belang zien ook de gedetailleerde samenstelling, demontage-informatie en de gezondheidstoestand van de afzonderlijke batterij. Autoriteiten zien de testrapporten.

Sommige delen volgen later. Voor LVM-batterijen geldt de koolstofvoetafdruk ten vroegste vanaf 18 augustus 2028, en de documentatie over gerecycleerd gehalte vanaf 18 augustus 2033.

De richtsnoeren van de Europese Commissie van augustus 2026 geven per datapunt aan wat vanaf 18 februari 2027 geldt. Ze zijn niet bindend, maar wel de duidelijkste interpretatie tot nu toe.

Hoe het in de praktijk werkt

• Elke batterij krijgt een unieke identificatiecode volgens de normenreeks ISO/IEC 15459

• Een QR-code op de batterij verwijst naar die identificatiecode en opent het paspoort

• Het verantwoordelijke bedrijf, of een dienst die namens dat bedrijf optreedt, bewaart de gegevens in een open en machineleesbaar formaat

• Het paspoort moet beschikbaar blijven, ook als dat bedrijf zijn activiteiten stopzet, en houdt pas op te bestaan als de batterij is gerecycleerd

• De unieke identificatiecode wordt ook geregistreerd in het EU-register voor digitale productpaspoorten

Wat je nu kunt doen

• Zoek uit welke van je batterijen vanaf 18 februari 2027 op de EU-markt komen

• Ga na of jij verantwoordelijk bent voor hun paspoorten

• Vraag je pack- of celleverancier om de modelgegevens en testrapporten

• Bepaal hoe elke batterij een unieke identificatiecode en een QR-label krijgt

• Kies waar de paspoorten komen te staan, en zorg dat ze online blijven